Ἡ ἀπουσία τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ διακρίνεται ἀπό τήν παγερότητα καί τήν ψυχρότητα τῆς καρδιᾶς

Η ευχή του Ιησού, που γίνεται με το κομποσκοίνι, θερμαίνει την καρδιά του ανθρώπου, ενεργοποιεί την Θεία Χάρι στον ίδιο τον προσευχόμενο και καθαρίζει τους ρύπους της αμαρτίας, όπου αυτοί πολεμούν τον άνθρωπο.

 Η ευχή του Ιησού, σκοπό έχει, να ενοποιήσει τον όλο άνθρωπο, δηλαδή τις τρεις δυνάμεις της ψυχής. Η προσοχή, να συγκεντρωθεί στην καρδιά. Στην αρχή, να αισθάνεται η καρδιά την ενέργεια της ευχής και έπειτα, νους και καρδιά να ενωθούν. 

 Γιατί, κατά τους Πατέρες, πρώτα η καρδιά αισθάνεται την παρουσία του Θεού και έπειτα παρακινεί και το λογικό. 

 Οι Πατέρες, πρώτα έζησαν και έπειτα θεολόγησαν  για να περιφρουρήσουν την ζωή. Επομένως,πρώτα η καρδιά αισθάνεται την θερμότητα και την γλυκύτητα της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. 

Αντίθετα, η απουσία της Χάριτος διακρίνεται από την παγερότητα και την ψυχρότητα της καρδιάς. 

 Πρώτα, κάποιος αγαπάει με την καρδιά του τον Θεό και έπειτα με τον νου. 

 Η παραγγελία του Θεού είναι σαφής:

"Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ' όλης της καρδίας σου και εξ' όλης της ψυχής σου και εξ' όλης της διανοίας σου".

 

Η λογική δεν καταργείται μέσα στην Εκκλησία, αλλά με την πτώση είναι αρκετά δύσκαμπτη, στο ν' αντιληφθεί τον Θεό. Όταν όμως, αναπτύσσεται, εσωτερική πνευματική αίσθηση, τότε κι αυτή παρακινείται στο να καταλάβει τον Θεό. 

 Η καρδιά λοιπόν,κάνει την διάκριση, αν σφάλλουμε ή αν τηρούμε τις Εντολές του Θεού. 

Η ένωση όμως του νου και της καρδιάς γίνεται μόνο, με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.

 Με την μετάνοια και την τήρηση των εντολών του Χριστού αποκτούμε Χάρι και με την ενέργεια αυτής, ο νους βρίσκει την καρδιά και ενώνεται με αυτή. 

 Κι αυτό είναι σημαντικό βήμα για την ευχή του Ιησού και την θέωση.

 Γι' αυτό και η καρδιά του ανθρώπου πρέπει να συντριβεί.

"Καρδίαν συντετριμμέννην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει."

 Είναι καλό λοιπόν, ότι κλαίγοντας για τις αμαρτίες μας, αισθανόμαστε έναν πόνο στην καρδιά ή άλλοτε, μια θερμότητα, αλλά ο ασφαλέστερος τρόπος είναι η μετάνοια.

Από το βιβλίο: Μια βραδυά στην έρημο του Αγίου Όρους του Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιερόθεου

Πηγή 1:

Γέροντας Σωφρόνιος: "Στήν ἐπαφή σου μέ τούς ἄλλους νά εἶσαι πάντοτε ἁπλός καί εὐχάριστος"....

  

"Αρχή της πνευματικής ζωής είναι η αρχή της πάλης κατά των  παθών. Η νίκη κατά των παθών είναι το δυσχερέστερο έργο. Η νίκη αυτή είναι η πιο μεγαλειώδης από όλες. Η απάθεια είναι ανώτερη από το χάρισμα της θαυματουργίας. Τα πάθη νικώνται με μακρό, επίμονο βαρύ αδιάλειπτο αγώνα ημέρα και νύχτα και με τη συνέργεια της χάριτος.

Κατά τη συναναστροφή σας με τους άλλους ανθρώπους μου φαίνεται καλό να διατηρείτε κάποια απόσταση και να κλείνεστε στον εαυτό σας. 

Για το σκοπό αυτόν είναι καλό να ενεργείτε ως εξής: Για να μη θλίψετε τον αδελφό σύμφωνα με την εντολή, πρέπει να είστε πάντοτε στην επαφή σας με τους ανθρώπους απλός και ευχάριστος. 

Ο ίδιος όμως να μη δίνετε αφορμή για συζητήσεις και να μην ενθαρρύνετε τη συνομιλία. 

Σας ρωτούν κάτι; Απαντήστε με καλή διάθεση. Δεν χρειάζεται όμως να υποβάλετε ερωτήσεις να αρχίζετε διάλογο, να τον ενθαρρύνετε....

Η αλήθεια είναι ότι όταν παρασυρόμαστε σε συζητήσεις θεολογικού χαρακτήρα παρεκλίνουμε από την άμεση επιδίωξή μας. Ωστόσο αυτό όμως είναι αναγκαίο ως ένα βαθμό....

Στη συνέχεια οφείλουμε να συγκρατήσουμε τον νου από την τάση του προς την κατεύθυνση αυτή για να προσελκύσουμε και συγκεντρώσουμε την προσοχή μέσα μας. 

Ο μακάριος Διάδοχος γράφει: "Για τον νου μας είναι μαρτυρικά δύσκολη η παρατεταμένη άσκηση της νοεράς καρδιακής προσευχής, λόγω της πίεσης και της συγκέντρωσης που απαιτούνται κατά την προσευχή αυτή. 

Στη θεολογία όμως (στις θεολογικές συζητήσεις) ο νους ορμά με χαρά βρίσκοντας εκεί την έκταση και την ελευθερία που επιζητά.  

Δεν πρέπει όμως να τον αφήνουμε στην οδό αυτή ή να του επιτρέπουμε υπέρμετρα να επιδίδεται σε αυτή τη χαρά"...

 

Απάνθισμα από το βιβλίο του Γέροντος Σωφρονίου Ζαχάρωφ: Αγώνας Θεογνωσίας

https://agiopneymatika.blogspot.gr/2018/04/blog-post_11.html

Ὅσιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης - Ἡ Εἰρήνη

Ὅλοι ἐπιθυμοῦν τὴν εἰρήνη, ἀλλὰ δὲν γνωρίζουν πῶς νὰ τὴν ἀποκτήσουν. Ὁ Μέγας Παΐσιος κυριεύθηκε ἀπὸ θυμὸ καὶ παρακάλεσε τὸν Κύριο νὰ τὸν ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ πάθος αὐτό. Ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε σὲ αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «Παΐσιε, ἂν θέλεις νὰ μὴν ὀργίζεσαι, μὴν ἐπιθυμεῖς τίποτε, μὴν κρίνεις καὶ μὴ μισήσεις κανένα καὶ θὰ ἔχεις τὴν εἰρήνη». Ἔτσι κάθε ἄνθρωπος ποὺ κόβει τὸ θέλημά του μπροστὰ στὸν Θεό καὶ τοὺς ἀνθρώπους, θὰ εἶναι πάντα εἰρηνικὸς στὴν ψυχή. Ὅποιος ὅμως ἀγαπᾶ νὰ κάνει τὸ θέλημά του, αὐτὸς δὲν θὰ ἔχει εἰρήνη.
Ψυχὴ ποὺ παραδόθηκε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὑπομένει εὔκολα κάθε θλίψη καὶ κάθε ἀσθένεια· γιατὶ καὶ τὸν καιρὸ τῆς ἀσθένειας παραμένει στὴ θεωρία τοῦ Θεοῦ καὶ προσεύχεται· «Κύριε, Ἐσὺ βλέπεις τὴν ἀσθένειά μου. Ἐσὺ ξέρεις πόσο ἁμαρτωλὸς καὶ ἀδύνατος εἶμαι· βοήθησέ με νὰ ὑπομένω καὶ νὰ εὐχαριστῶ τὴν ἀγαθότητά σου». Καὶ ὁ Κύριος ἀνακουφίζει τὸν πόνο, καὶ ἡ ψυχὴ αἰσθάνεται τὴν ἐγγύτητα τοῦ Θεοῦ καὶ μένει ἐν τῷ Θεῷ γεμάτη χαρὰ καὶ εὐγνωμοσύνη.
Ἂν ἀποτύχεις σὲ κάτι, σκέψου· «Ὁ Κύριος βλέπει τὴν καρδιά μου καὶ ἂν εἶναι θέλημά του, ὅλα θὰ εἶναι γιὰ τὸ καλὸ καὶ τὸ δικό μου καὶ τῶν ἄλλων». Ἔτσι ἡ ψυχή σου θὰ ἔχει πάντα εἰρήνη. Ἀλλὰ ἐὰν ἀρχίζει κανεὶς νὰ παραπονεῖται· «Αὐτὸ δὲν εἶναι καλό, ἐκεῖνο δὲν εἶναι ὅπως πρέπει», τότε ποτὲ δὲν θὰ ὑπάρχει εἰρήνη στὴν ψυχή του, ἔστω καὶ ἂν νηστεύει καὶ προσεύχεται πολύ.
Οἱ Ἀπόστολοι εἶχαν παραδοθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Μόνο ἔτσι διαφυλάσσεται ἡ εἰρήνη. Τὸ ἴδιο καὶ ὅλοι οἱ μεγάλοι Ἅγιοι ὑπέμειναν ὅλες τὶς θλίψεις παραδομένοι στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ καὶ μποροῦμε νὰ μὴ φοβόμαστε τίποτε, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία· γιατὶ ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας χάνεται ἡ χάρη καὶ χωρὶς τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ ἐχθρὸς παρασύρει τὴν ψυχή, ὅπως παρασύρει ὁ ἄνεμος τὰ ξερὰ φύλλα ἢ τὸν καπνό.
Πρέπει νὰ θυμόμαστε πάντοτε ὅτι οἱ ἐχθροὶ (δαίμονες) ἔπεσαν ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο νὰ μᾶς σπρώξουν στὴν ἴδια πλάνη —καὶ πολλοὺς ἐξαπάτησαν. Ὁ Κύριος ὅμως εἶπε· «Μάθετε ἀπ᾿ Ἐμοῦ τὴν πραότητα καὶ τὴν ταπείνωσιν καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν εἰς τὰς ψυχὰς ὑμῶν».
«Ὦ, ἐλεῆμον Κύριε, δῶσε μας τὴν εἰρήνη σου, ὅπως ἔδωσες εἰρήνη στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους· “Εἰρήνην τὴν Ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν”.
»Κύριε, δῶσε ν᾿ ἀπολαύσουμε κι ἐμεῖς τὴν εἰρήνη σου. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ἔλαβαν τὴν εἰρήνη σου καὶ τὴν σκόρπισαν σὲ ὅλον τὸν κόσμο, καὶ σώζοντας τὸ λαὸ δὲν ἔχασαν τὴν εἰρήνη τοῦ Κυρίου, καὶ αὐτὴ δὲν ἐλαττώθηκε μέσα τους»
Δοξασμένος νὰ εἶναι ὁ Κύριος, γιατὶ μᾶς ἀγαπᾶ καὶ μᾶς δίνει τὴν εἰρήνη Του καὶ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Γέροντας Σωφρόνιος: Η σιωπή του Θεού

Πολλοί εκλαμβάνουν τη σιωπή Του ως ένδειξη τού ότι ο Θεός «δεν υπάρχει», «πέθανε». Αν όμως σκεφτόμαστε σε ποιά θέση φέρνουμε το Θεό με τα πάθη μας, τότε θα βλέπαμε ότι Αυτός δεν έχει άλλη επιλογή, παρά μόνο να σιωπήσει.
Ζητάμε από Αυτόν να μας υποστηρίξει στις αδικίες μας. Δεν μας ενοχοποιεί φανερά...
Μας αφήνει να πορευτούμε στους πονηρούς δρόμους μας και να θερίσουμε τους καρπούς των προσωπικών μας αμαρτιών. Αν όμως στραφούμε προς Αυτόν με μετάνοια, τότε έρχεται γρήγορα, γρηγορότερα από όσο περιμέναμε.
Γνωρίζοντας τις ανάγκες μας, πολύ συχνά τις προλαμβάνει. Μόλις προφέρουμε στην προσευχή τα αιτήματά μας, που δικαιολογούνται με την πραγματικότητα της ζωής μας μέσα στον κόσμο, Αυτός ήδη τα έχει εκπληρώσει.

Συνεπώς, η σιωπή του Θεού είναι απάντηση στις αδικίες μας η πιο εύγλωττη, η πιο ευγενική.

Διώξαμε από τη ζωή μας το Θεό - Λόγο, τον λόγο του Θεού. Παραμελήσαμε το λόγο αυτό, και να! Θερίζουμε τις συνέπειες του έργου μας.

http://perivolipanagias.blogspot.gr/2015/05/blog-post_674.html

Αναρτήθηκε από Στρατής Ανδριώτης

Ο μοναδικός Βασιλιάς της καρδιάς μας

Σε κανέναν μην παραδώσετε τον Χριστό! Ας είναι ο μοναδικός βασιλιάς της καρδιάς σας! Η πίστη στον Χριστό είναι πραγματική ζωή, η ζωή του Ίδιου του Χριστού.

Με την αγάπη μας προς τον Χριστό, θα παραμείνουμε ασάλευτοι. Κάθε παρεξήγηση, κάθε θλίψη μας, να την υπομένετε ως ζωή του Χριστού...

Υπάρχουν πολλές οδοί προς το “απόλυτο” της ανθρωπότητος, αλλά δεν υπάρχει καμμία που θα μπορούσε να συγκριθεί με την οδό του Χριστού, παρά τις οποιεσδήποτε δυσκολίες. Αν ο Κύριος όρισε να πεθάνουμε, θα πεθάνουμε με την συνείδηση της αγάπης Του, η οποία Τον οδήγησε στον Σταυρό. Ελπίζω ότι ενεργούν αληθινά μέσα μας τα λόγια του Χριστού: “Ἐγὼ ζῶ καὶ ὑμεῖς ζήσεσθε” (Ἰωάν. ιδ΄ 19). Κάθε λόγος του Χριστού, είναι η ίδια η Θεία αιωνιότητα.

Όπως Εκείνος έπασχε για όλη την κτίση και για όλο τον κόσμο, έτσι και εμείς θα προσευχόμαστε στον Θεό. Και στις δύσκολες στιγμές, ας μας κυριεύει ο θρήνος της Γεθσημανή. Γιατί και σ’ εμάς συμβαίνει, όταν η προσευχή μας ομοιάσει κάπως με εκείνον τον θρήνο, όταν μας εγγίζει το Αιώνιο Πνεύμα, να ζούμε αληθινά. Τότε αρχίζει η αθάνατη ζωή μας. Και τότε παρουσιάζεται μπροστά μας ο Απόλυτος Θεός, με εντελώς άλλη μορφή. Η χριστιανική μας πίστη είναι η έσχατη τελειότητα, και κανένας ας μη μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού!

–Όπως έλεγε ο μέγας Παύλος (Ρωμ. η΄ 35). Αυτά είναι δικά μου λόγια, αλλά βλέπετε μιλούμε με την ίδια γλώσσα για την ίδια ζωή, όπως οι Απόστολοι και πάντες οι Άγιοι μαρτυρούσαν για την θεότητα του Χριστού. Παρακαλώ, όπως πάντα, τον Θεό να μου δώσει λόγο. Τότε τα λόγια συνωθούνται όλα μαζί και θα ήθελα να επιλέξω εκείνα που από την φύση τους είναι φορείς αιώνιας ζωής. Όταν αρχίζουμε να πάσχουμε όπως ο Χριστός για όλη την κτίση, τότε, “ἐν Χριστῷ” και με τον Χριστό, ζούμε την αιώνια ζωή. Δεν είναι εύκολη η ζωή μας.

Όποιος δεν την γνωρίζει, εκείνος δεν γνωρίζει τον πόνο του Χριστού. Τελειώνω λοιπόν τον λόγο μου μαζί σας, με τα λόγια: Να παραδώσουμε την ζωή μας, για να ζήσουν οι άλλοι· να παρηγορούμε όλους όσοι έρχονται· τους φτωχούς που δεν έχουν άλλον παρηγορητή στον κόσμο αυτόν. Και έτσι, υπηρετώντας τον Θεό στα πρόσωπα των αδελφών μας που πάσχουν, ενωνόμαστε μέσα στην αγάπη αυτήν με τον Χριστό για όλη την αιωνιότητα…

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ)

 

http://www.pentapostagma.gr/

Αναρτήθηκε από Στρατής Ανδριώτης

Ποιος φταίει για τα δεινά;

Εδώ έγκειται η τραγωδία της εποχής μας: από τη μια μεριά η ανθρωπότητα καταλογίζει ευθύνες στον Θεό για τα κακά που μαστίζουν τον κόσμο και από την άλλη ο χριστιανός ξεκινά να γνωρίσει τον Θεό, θέλοντας να βγάλει ο ίδιος απόφαση για το αν τελικά το φταίξιμο ανήκει σ’ Εκείνον ή στην καρδιά των ανθρώπων….

 

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ

 

Δεν φτάνει μόνο να βγαίνει η προσευχή από τα χείλη μας. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να αγαπάμε Εκείνον που επικαλούμαστε...

Όμως την αγάπη αυτή δεν μπορούμε να την νοιώσουμε, αν επαναλαμβάνουμε μηχανικά την προσευχή ή έστω αν αυτοσυγκεντρωνόμαστε. Αν δεν αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις να φυλάσσουμε τις εντολές του Κυρίου, τότε επικαλούμαστε το όνομά Του επί ματαίω. Όμως ο Θεός μας λέει ξεκάθαρα ότι δεν πρέπει να προφέρουμε το όνομά Του χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος (Εξ. 20,7). Γι’ αυτό όταν επικαλούμαστε το όνομα του Κυρίου, πρέπει να έχουμε επίγνωση όχι μόνο της παρουσίας του ζώντος Θεού, αλλά και της αληθινής σοφίας Του.

Τώρα, όταν ακούμε να κατηγορούν τον Θεό για όλους τους πολέμους, τις αδικίες και όλα τα προβλήματα που υπάρχουν στον κόσμο, με ερωτήσεις του τύπου «πώς το επέτρεψε αυτό ο Θεός», και πάλι ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει: αντί να σταυρώνει ο άνθρωπος τον εαυτό του, μαζί με όλες τις αμαρτίες του, ξανασταυρώνει τον Χριστό.

Και όμως, χάρη στον πολυεύσπλαχνο Κύριο ο άνθρωπος μπορεί να ελευθερωθεί από το αίσθημα ενοχής που του δημιουργούν οι αμαρτίες του. Εδώ έγκειται η τραγωδία της εποχής μας: από τη μια μεριά η ανθρωπότητα καταλογίζει ευθύνες στον Θεό για τα κακά που μαστίζουν τον κόσμο και από την άλλη ο χριστιανός ξεκινά να γνωρίσει τον Θεό, θέλοντας να βγάλει ο ίδιος απόφαση για το αν τελικά το φταίξιμο ανήκει σ’ Εκείνον ή στην καρδιά των ανθρώπων.

http://agiameteora.net/

Αναρτήθηκε από Στρατής Ανδριώτης

Πώς να Νικάτε τους Λογισμούς ( Γεροντας Σωφρόνιος )

Πολλοί συνάνθρωποί μας, ιδιαίτερα στην σύγχρονη εποχή, υποφέρουν από ψυχικές ασθένειες για ασήμαντες αιτίες.

Η αιτία είναι συνήθως ένας λογισμός, τον οποίο δεν μπόρεσαν να νικήσουν. 

Στην επιστολή που έστειλε ο Γέροντας Σωφρόνιος το 1932 στον Δαβίδ Μπάλφουρ μας δίνει πολύ απλές και πρακτικές συμβουλές για το πώς μπορεί ο άνθρωπος να νικά αυτού του είδους τους λογισμούς:

«Οι λογισμοί είναι “δαιμόνια” (δαιμονική ενέργεια).

Όπως υπάρχουν άνθρωποι, τους οποίους είναι αδύνατο να πείσεις με ο,τιδήποτε, έτσι και χειρότερα ακόμη συμβαίνει με τα δαιμόνια...

Αν συνδιαλέγεσαι με τους λογισμούς, αν αντιστέκεσαι σε αυτούς, θα τους αναγκάσεις, στην καλύτερη περίπτωση, να αποχωρήσουν για κάποιο σύντομο διάστημα.

Έπειτα όμως αυτοί πάλι επίμονα και ανένδοτα προτείνουν το δικό τους, επαναλαμβάνοντας ακατάπαυστα και ανόητα το ίδιο, μέχρις ότου παγιδεύσουν τον άνθρωπο στην αμαρτία. 

Όταν πετύχουν στο ένα, συνεχίζουν να περιπλέκουν τον άνθρωπο παραπέρα, ωσότου τον οδηγήσουν στον όλεθρο. Γι’ αυτό πρέπει οπωσδήποτε να ενεργείτε όπως διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες.

Παραδοθείτε στο θέλημα του Θεού και μην αρχίζετε οποιονδήποτε διάλογο με τους λογισμούς. 

Κάθε λογισμός που διαταράσσει την ειρήνη της καρδιάς και σπέρνει την ταραχή στην ψυχή προέρχεται από τον εχθρό.

Με τη συνέργεια της χάριτος του Θεού σας υπέδειξα τη γνωστή οδό της χριστιανικής ασκήσεως, τον σκοπό προς τον οποίο καλείσθε να βαδίσετε απορρίπτοντας αποφασιστικά κάθε εχθρικό λογισμό». 

Από το βιβλίο Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου, Αγώνας Θεογνωσίας

http://agapienxristou.blogspot.gr/

Αναρτήθηκε από Στρατής Ανδριώτης