«Nα μετριάσεις την εμπιστοσύνη στη διαίσθησή σου»

Γέροντα Σωφρόνιου του Έσσεξ († 1993)

Αν όμως εμπιστευόμαστε τη διαίσθηση μας για πράγματα υπέρτατης σημασίας, τότε το κάθε λάθος μπορεί να απειλήσει τον άνθρωπο ακόμη και με απώλεια. Με την έννοια λοιπόν αυτή να υπακούς στην πείρα των αρχαίων ασκητών, που δεν επιτρέπει να εμπιστευόμαστε σε τέτοιο βαθμό τη διαίσθηση μας.

Δυστυχώς στον κόσμο γίνεται διαρκώς αυτό το λάθος. Πρέπει αναπόφευκτα να χειραγωγούμαστε με το «όργανο» εκείνο που έχουμε. Είτε βέβαιοι είτε όχι, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το καρδιακό μας ραντάρ. Οπωσδήποτε όμως οφείλουμε να υπερνικήσουμε την αυτοπεποίθησή μας με δύσκολο αγώνα, ψυχικό και διανοητικό. Η διαίσθηση μας θα ήταν απολύτως ορθή, αλάθητη, αν ήμασταν ολότελα άγιοι. Αν όμως δεν έχουμε φθάσει σε αυτή την αγιότητα, τότε και η διαίσθηση μας, όπως και η λογική μας, δεν λειτουργούν εντελώς σωστά. Κάπου έγραφα ότι τα συμπεράσματα της λογικής μας παρουσιάζονται σε μας με «ψυχολογικό και αυθόρμητο» τρόπο ως τα πιο οφθαλμοφανή και αναμφίβολα. Αν όμως συλλογισθούμε πράγματι βαθύτερα μήπως είναι έτσι αυτό, τότε θα πεισθούμε ότι δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό με μάς. Γιατί; Διότι βεβαίως για τον άνθρωπο το ζητούμενο αληθινά και αποκλειστικά είναι μόνο η απολύτως δίκαιη κρίση. Γι’ αυτήν όμως είναι απαραίτητο να κατέχουμε τη Θεία Παγγνωσία, που εμείς δεν έχουμε.

Στη λογική μας σκέψη υπάρχει μία ανυπέρβλητη ατέλεια: Εκείνα τα επιχειρήματα που κατέχουμε ή εκείνες οι αρχές, με βάση τις οποίες βγαίνουν τα συμπεράσματα, ποτέ δεν αποδεικνύονται στην πράξη επαρκή. Στην ασήμαντη καθημερινότητα της υπάρξεώς μας ακόμη και τέτοια λογική με τα ανεπαρκή αυτά συμπεράσματα είναι κάπως ωφέλιμη. Αλλά στην αναζήτηση της αιώνιας Αλήθειας βγαίνουμε από τα όρια όλων εκείνων που βλέπουμε ή ακόμη και νοούμε. Και αυτό δεν μας επιτρέπεται να το ξεχνούμε. Συνεπώς, χωρίς περαιτέρω επεξηγήσεις, επίτρεψέ μου να σου συστήσω να μετριάσεις την εμπιστοσύνη στη διαίσθηση σου…

Αρχιμ. Σωφρονίου, «Γράμματα στη Ρωσία», Έκδοσις Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ

Από το θάνατο στην προσδοκία της ανάστασής μας

Αγίου Σωφρονίου του Essex

Πολλοί ασκητές αγαπούσαν τις ασθένειες, γιατί η ασθένεια ελαφρύνει τον πόλεμο με τα σαρκικά πάθη. Και εφόσον δεν νικήσαμε ακόμη τα πάθη, δεν μπορούμε να ζήσουμε τη χαρά τής αναστάσεως στο πλήρωμά της.

Παρ᾿ όλα αυτά, μερικώς ωστόσο την ζούμε.

Πολλές φορές, λοιπόν, συνέβη να συναντήσω το φαινόμενο το Πάσχα να είναι για μερικούς καιρός δοκιμασίας, και αυτό έγινε αισθητό ως κάποιο κενό στο είναι.

«Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος», και εγώ αισθάνομαι τον εαυτό μου υπό την εξουσία του θανάτου.

Όχι μόνο όταν αισθάνεσθε την κυριαρχία σας επάνω στα πάθη ως γεγονός, αλλά και κατά την ίδια την πάλη να θυμάστε ότι τίποτε το τελικό δεν υπάρχει εκτός από τον Χριστό και να στηρίζεσθε σε Αυτόν.

Μπορεί να δημιουργηθεί η αίσθηση: «Ναι, ήρθε το Πάσχα, και όμως μένω στον θάνατο των παθών». Δεν πρέπει όμως να ενδώσουμε σε αυτό τον πειρασμό, αλλά να πιστεύουμε ότι πραγματικά θα αναστηθούμε· και όχι απλώς να το πιστεύουμε, αλλά και να το προσδοκούμε, όπως θαυμάσια ομολογούν οι άγιοι Πατέρες στο Σύμβολο τής Πίστεως.

Όχι μόνο πιστεύω ότι θα αναστηθούν οι νεκροί, αλλά περιμένω την ανάσταση αυτή.

Να λέτε τα λόγια αυτά με περισσότερη συναίσθηση, να ελέγχετε τον εαυτό σας και να γνωρίζετε τον χαρακτήρα των φαινομένων αυτών.

Αν λέμε στο Σύμβολο τής Πίστεως «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών» και στις προσευχές για τους κεκοιμημένους «επ᾿ ελπίδι ζωής αιωνίου τον κεκοιμημένον δούλόν Σου ανάπαυσον», τονίζουμε ότι πεθαίνοντας θα αναμένουμε την ανάστασή μας, προς το παρόν όμως «εις χείράς Σου παρατίθεμαι το πνεύμά μου».

Εύχομαι πράγματι σε όλους σας να ζήσετε το Πάσχα με την αναμονή αυτής της κοινής μας αναστάσεως.

 Απόσπασμα από την Κατήχησή του, στις 8 Απριλίου 1991

«Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι...»

«Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι...»

Για το «κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι» (το κεντρικό σημείο της διδασκαλίας του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου στον οποίον μαθήτευσε) έλεγε, ότι, είναι δύσκολο να μιλήσουμε γι’ αυτό στους συγχρόνους μας. Δεν το αντέχουν. Γιατί, σχεδόν ποτέ, ο Χριστιανισμός στην αυθεντική του διάσταση δεν διδάσκεται. 

Ζούμε όλοι σε ένα ηθικό επίπεδο. Στο οντολογικό επίπεδο του Χριστιανισμού, δεν ανεβαίνουν παρά ελάχιστοι, κατά γενεάν... 

Ο Γέροντας έλεγε ότι«χριστιανική εποχή δεν υπήρξε ποτέ»... 

Το «κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι», είναι η τελειότητα της οδού προς τον Χριστό. Όπως ο Χριστός κατέβηκε στα καταχθόνια, για να σώσει εκουσίως τον άνθρωπο, έτσι και ο άνθρωπος, από την πολλή αγάπη προς τον Θεό και από το «αυτομίσος» που γεννά η Χάρις του Θεού μέσα στη ψυχή του, «καταδικάζει» τον εαυτό του στην κόλαση. Δέχεται ακόμα και την κόλαση... 

Είναι μια χαρισματική κατάσταση, αυτό... 

Βέβαια, ό,τι είναι εκούσιο, νικά το ακούσιο. Εάν εκούσια ο άνθρωπος δέχεται να κατεβαίνει με τον Χριστό στην κόλαση, τότε νίκησε αυτήν την κόλαση. Νίκησε τα πάντα. Και η Νίκη του Χριστού, έγινε και δική του νίκη. 

Ας το πούμε και σε ένα άλλο επίπεδο, που είναι πιο κατανοητό. 

Το «κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι», εκφράζει το φαινόμενο της αυτομεμψίας στα τελευταία του όρια. Ο άνθρωπος με την αυτομεμψία, παίρνει επάνω του το πταίσμα. Δηλαδή, όλη την ευθύνη την ρίχνει επάνω του, δίνει δικαιοσύνη και δόξα στον Θεό και την «αισχύνη του προσώπου» την δέχεται μόνο ο άνθρωπος. 

Κάνει όπως ο καλός ληστής επάνω στο σταυρό και αμέσως μεταπηδάει από την κόλαση του σκότους στο φως της Βασιλείας του Θεού. Και όποιος μέμφεται εκούσια τον εαυτό του ενώπιον του Θεού, τρέχει προς τα Πάθη του Χριστού. Αφομοιώνεται στα Πάθη του Χριστού και επομένως παίρνει και την Χάρη της Αναστάσεως του Χριστού.

Το «βάθος» της Καθόδου του Χριστού· Το Μυστήριο της Θείας Αγάπης

Πάντως, όταν κάποιος αναζητάει τον Χριστό με όλη του την ψυχή, με όλη του την καρδιά, θα παραχωρήσει ο Θεός να γνωρίσει την κόλαση, τα βάσανα της κολάσεως, όχι για να καταστραφεί, αλλά για να μυηθεί σε ένα μεγάλο Μυστήριο· εκείνο της Καθόδου του Χριστού στον Άδη. Θα γνωρίσει τον Χριστό σε όλο Του το βάθος για να μπορέσει, μετά, να Τον γνωρίσει και σε όλο Του το ύψος.

Όταν γνωρίσει τον Χριστό σε όλο Του το βάθος, μετά, θα δώσει το δικαίωμα στον Θεό να του δώσει όλο το ύψος, όπως το έδωσε και στον Υιό Του τον Μονογενή. Θα του δώσει τέτοια αγάπη, θα πλατυνθεί η καρδιά του και θα αγκαλιάσει όλο τον κόσμο. Θα γνωρίσει και το ύψος και το βάθος και το πλάτος, όλο το Μυστήριο της Κενώσεως, όλο το Μυστήριο του Σταυρού του Χριστού.

Αρχ. Ζαχαρίας Ζαχάρου, 

Κλείτου Ιωαννίδη: "Γεροντικό του 20ου αιώνος",

σελ. 237-244

Επίμετρο

«Ο Χριστός αποτελεί θαύμα που υπερβαίνει κάθε αντίληψη. Αυτός είναι η κατά πάντα τέλεια Αποκάλυψη του Θεού. Αυτός όμως είναι επίσης και η τέλεια εκδήλωση του ανθρώπου.

Ο καθένας μας θα φτάσει κάποια στιγμή στα όρια του χρόνου και της αιωνιότητας. Φθάνοντας σ’ αυτό το πνευματικό ορόσημο, θα καθορίσουμε το μέλλον μας στον κόσμο και, ή θα αποφασίσουμε να είμαστε με τον Χριστό ή θα αποχωριστούμε απ’ Αυτόν. Αφού γίνει η εκλογή –μαζί ή χωρίς τον Χριστό– με την ελεύθερη βούλησή μας για όλη την αιωνιότητα, ο χρόνος, πια, δεν λειτουργεί.

Μέχρι τη στιγμή της αποφάσεως όμως, ενώ θα βρισκόμαστε ακόμα στη ζωή, συχνά θα αμφιταλαντευόμαστε για τον αυτοπροορισμό μας, αν πρέπει να τηρήσουμε τις εντολές ή να υποκύψουμε στα πάθη μας. Σιγά–σιγά, καθώς αγωνιζόμαστε, το Μυστήριο του Χριστού θα μας αποκαλυφθεί, αν βέβαια αφιερωθούμε εξ ολοκλήρου στην υπακοή των εντολών Του.

Θα ’ρθεί στιγμή που καρδιά και νους θα διαποτιστούν από τη θέα της ατελείωτης Αγιότητας και Ταπεινότητας του Θεού–Χριστού, ώστε ολόκληρη η ύπαρξή μας να γεμίσει αγάπη για τον Θεό. 

Αφού κυριαρχηθούμε από την αποστροφή για το κακό που έχουμε μέσα μας, θα πεινάμε και θα διψάμε το καθ’ ομοίωσιν του Θεού με αγία ταπεινότητα· σ’ αυτή την αναμονή βρίσκεται ο σπόρος της αγιότητας. Η συνεχώς αυξανόμενη αγάπη για τον Χριστό οδηγεί φυσικά στην εμπειρία της ομοιώσεως προς Αυτόν και ένα ακατάληπτο πανόραμα θα απλωθεί μπροστά στα μάτια μας.

Οι θλίψεις του κόσμου θα μας πικραίνουν σοβαρά... Θα λησμονήσουμε το σώμα μας και το πνεύμα μας και, κατά το δυνατό, θα ζούμε την Προσευχή του Χριστού στη Γεθσημανή. Αυτή είναι η αρχή της γνώσεως του Χριστού, μπροστά στην εξοχότητα της οποίας, ο Απόστολος Παύλος θεωρούσε όλα τα υπόλοιπα “σκύβαλα” (Φιλιπ. γ΄ 8).

Για να κερδίσει κανείς τον Χριστό και να κατορθώσει να περάσει στην ανάσταση των νεκρών, πρέπει να είναι έτοιμος να περιφρονήσει όλα τα υπόλοιπα. Πρέπει να διώξουμε κάθε φόβο και ολιγοπιστία και πνευματικά να ακολουθήσουμε τον Χριστό για να μπορέσουμε να κληρονομήσουμε την αιώνια ζωή, με αληθινή γνώση του Ουρανίου Πατέρα και του Χριστού, τον Οποίον, Αυτός απέστειλε στον κόσμο (Ιωάν. ιζ΄3).

Μπορεί να υποστηριχθεί με κάποια βεβαιότητα ότι σχεδόν πουθενά δεν κηρύσσεται γνήσιος Χριστιανισμός. Ο Χριστιανισμός, τόσο πολύ υπερέχει από τη συνηθισμένη αντίληψη, ώστε η προσευχόμενη καρδιά δεν αποτολμά να κηρύξει ευαγγελικό λόγο. 

Ο κόσμος, αναζητά την αλήθεια. Αγαπά τον Χριστό. Αλλά –κυρίως στις μέρες μας– οι άνθρωποι προσπαθούν να Τον μειώσουν στις δικές τους διαστάσεις, πράγμα που μειώνει το Ευαγγέλιο, σε σημείο που αυτό να παρουσιάζεται σαν ηθικό δόγμα. Ο Χριστός, διακήρυξε: “Ο ουρανός και η γη θα πάψουν να υπάρχουν, τα λόγια Μου όμως ποτέ” (Μάρκ. ιγ΄ 31· Λουκ. κα΄ 33).

Η επίτευξη της γνώσης της Αλήθειας απαιτεί μεγαλύτερη προσπάθεια απ’ ό,τι απαιτεί οποιαδήποτε άλλη επιστημονική μόρφωση. Ούτε η μελέτη μεγάλου πλήθους βιβλίων, ούτε η εξοικείωση με την ιστορία του Χριστιανισμού, ούτε η μελέτη διάφορων θεολογικών συστημάτων μπορεί να μας φέρει στον σκοπό, εκτός αν εμείς συνεχώς και με όλες τις δυνάμεις μας υπακούσουμε στις εντολές του Χριστού.

Όταν, όπως προείπαμε, μας χαρισθεί μια σκιά έστω ομοιότητας με την Προσευχή στη Γεθσημανή, τότε ο άνθρωπος ξεπερνά τα όρια της ατομικότητάς του και μπαίνει σ’ ένα νέο τύπο υπάρξεως –υπάρξεως προσωπικής καθ’ ομοίωσιν Χριστού. Παίρνοντας μέρος στις θλίψεις της Θείας αγάπης Του, μπορούμε κι εμείς ν’ αποκτήσουμε πνευματικά λίγη πείρα του θανάτου Του και της αναστάσεώς Του (πρβλ. Ρωμ. στ΄ 5). Όταν μας δοθεί από ψηλά να περάσουμε στη σφαίρα του Θείου Όντος, θα φθάσουμε “στο τέλος των αιώνων” (Α΄ Κορ. ι΄ 11) και θα μπούμε στο φως της Θείας αιωνιότητας.

Κάθε άνθρωπος στον οποίο ο Θεός κληροδότησε το σπάνιο και φοβερό προνόμιο να γνωρίσει για λίγα λεπτά την αγωνία του Χριστού στον κήπο της Γεθσημανής, θα σκοντάψει, αργά και οδυνηρά, σε μια πειστική γνώση της αναστάσεως της ψυχής του και σε μια αντίληψη της βέβαιης και αληθινής νίκης του Χριστού. Θα γνωρίσει ότι “ο Αναστημένος Χριστός δεν είναι πια υπόδουλος στον θάνατο, γιατί ο θάνατος δεν Τον εξουσιάζει πια” (Ρωμ. στ΄9).

Και το πνεύμα του, εντός του, θα ψιθυρίζει:

“Ο Κύριός μου και ο Θεός μου! Ω, Χριστέ! Τώρα, με τη δωρεά της αγάπης Σου, που είναι ανώτερη από κάθε γνώση, έχω κι εγώ περάσει από τον θάνατο στην ζωή…

Τώρα – Υπάρχω!”»...

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ: «Η ζωή Του, ζωή μου», 

μέρος 1ο, κεφ.13ο, σελ. 126–129, εκδ. Π. Πουρναρά, 

Θεσσαλονίκη, Αύγουστος 19862.

Πηγή: Το Ειλητάριον

Στην φωτογραφία ο όσιος γέροντας Σωφρόνιος -όρθιος- (1896–1993) 

μαζί με τον γέροντά του Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη (1866 - 1938), 

την μνήμη του οποίου τιμάει σήμερα η Εκκλησία μας.

Ἀπολυτίκιον:

Χριστὸν διδάσκαλον ἐν ὀδῷ ταπεινώσεως προσευξάμενος ἔλαβες, 

μαρτυροῦντος τοῦ Πνεύματος, ἐν σῇ καρδία τὴν λύτρωσιν, 

διὰ τοῦτο ἀσκήσεως ἀνεδείχθης σὺ ὁδηγός, ὡς φωτὸς θείου ἔμπλεως. 

Ὅσιε πάτερ Σιλουανέ, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.

Αναρτήθηκε από Λαμπρινή Παπαποστόλου στις 11:36 π.μ.

Ναυπάκτου Ιερόθεος: Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι τοίχος και οροφή αλλά βίος και ζωή!!!!!

29 Μαρτίου, 2020

Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος Μήνυμα στὴν ἀπόλυση. Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία Δ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν - Ἅγιος Δημήτριος Ναυπάκτου

Σήμερα εορτάζουμε τη μνήμη του αγίου Ιωάννη του Σιναΐτου του συγγραφέα της Κλίμακος και τελέσαμε τη θεία λειτουργία.
Αυτό είναι το Εκκλησιαστικό ήθος, αυτό είναι το Εκκλησιαστικό φρόνημα.
Έχουμε τη θεία λειτουργία και την Κλίμακα του Ιωάννου…και γενικότερα την ασκητική παράδοση.
Δεν είναι μόνο η Θεία Ευχαριστία χωρίς ασκητική παράδοση, ούτε ασκητική ζωή χωρίς τη θεία λειτουργία.
Πάντοτε γίνεται αυτός ο συνδυασμός, αυτό είναι το Εκκλησιαστικό ήθος.
Είναι μερικοί που τονίζουν μόνο τη Θεία Ευχαριστία, ότι μόνο η Θεία Ευχαριστία είναι το κέντρο της Εκκλησίας.
Φυσικά, είναι.
Αλλά είναι και η προσευχή, όπως λένε οι πράξεις των Αποστόλων, είναι και η κοινωνία των αγίων, είναι και η ασκητική ζωή, δηλαδή η τήρηση των εντολών του Χριστού.
Ούτε μόνο η τήρηση των εντολών του Χριστού, η άσκηση δίχως τη Θεία Ευχαριστία.

Αυτός είναι ο συνδυασμός, αυτό είναι το Εκκλησιαστικό ήθος, αυτό μας δείχνει η Ορθόδοξη Εκκλησία.
Οποιαδήποτε άλλη θεολογία που τονίζει μόνο τη Θεία Ευχαριστία ή μόνο τον ησυχασμό και την άσκηση δεν είναι Ορθόδοξη.
Ορθόδοξη θεολογία είναι αυτή που έχει το συνδυασμό και των δυο αυτών παραγόντων.
Σήμερα τελέσαμε τη θεία λειτουργία και κατά ένα παράδοξο τρόπο ενώ όλα τα καθίσματα είναι άδεια, όμως εγώ αισθανόμουν ότι ήταν πολύς λαός μέσα στην Εκκλησία, γιατί αυτό είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία.
(Η Ορθόδοξη Εκκλησία) δεν είναι τοίχος και οροφή αλλά βίος και ζωή!!!!!

Ναυπάκτου Ιερόθεος: Δεν νοείται θεία Ευχαριστία χωρίς άσκηση ούτε άσκηση χωρίς θεία Ευχαριστία

Δ' Κυριακή των Νηστειών Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος στό κήρυγμά του ἀναφέρθηκε στόν ἅγιο Ἰωάννη καί στό βιβλίο πού συνέγραψε καί ὀνομάζεται Κλῖμαξ, τό ὁποῖο ὁ Σεβασμιώτατος χαρακτήρισε ὡς μιά πνευματική ἰατρική ἐγκυκλοπαίδεια. 'Υπογράμμισε δύο σημεῖα.

Στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Ναυπάκτου τελέσθηκε Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία τῆς Δ΄ Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν, κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τόν μεγάλο ἡσυχαστή καί νηπτικό Πατέρα ἅγιο Ἰωάννη τόν Σιναΐτη τόν συγγραφέα τῆς Κλίμακος.
Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος στό κήρυγμά του ἀναφέρθηκε στόν ἅγιο Ἰωάννη καί στό βιβλίο πού συνέγραψε καί ὀνομάζεται Κλῖμαξ, τό ὁποῖο ὁ Σεβασμιώτατος χαρακτήρισε ὡς μιά πνευματική ἰατρική ἐγκυκλοπαίδεια. ‘Υπογράμμισε δύο σημεῖα.
Τό πρῶτον ὅτι ἐφ’ ὅσον ἡ Ἐκκλησία εἶναι πνευματικό θεραπευτήριο, ἡ ὀρθόδοξη θεολογία εἶναι ἡ πνευματική θεολογική ἐπιστήμη, πού δείχνει ὄχι μόνον τί εἶναι ἡ πνευματική ἀσθένεια, ἀλλά καί πῶς θεραπευόμαστε. Πῶς ἀπό τήν φιλαυτία ἀποκτοῦμε τήν φιλοθεΐα καί φιλανθρωπία.

Τό δεύτερον σημεῖον ἦταν ὅτι παρουσίασε τά τρία βαρικά μέρη τῆς Κλίμακος, ἤτοι τό εἰσαγωγικό μέρος ὅπου γίνεται λόγος γιά τήν ἀποταγή, τήν ἀπροσπάθεια, τήν ὑπακοή, τήν ξενιτεία, τήν μνήμη τοῦ θανάτου καί τήν μετάνοια, τό δεύτερο μέρος ὅπου γίνεται λόγος γιά τά πάθη καί τίς ἀρετές, καί τό τρίτο μέρος ὅπου ἀναλύονται οἱ τρεῖς θεολογικές ἀρετές, ἡ πίστη, ἡ ἐλπίδα καί ἡ ἀγάπη.
Καί κατέληξε ὅτι παράλληλα μέ τήν σωματική μας ὑγεία πρέπει νά φροντίσουμε γιά τήν πνευματική μας ὑγεία, διαβάζοντας ἔστω καί μιά φορά στήν ζωή μας τό βιβλίο Κλῖμαξ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου.
Κατά τήν ἀπόλυση τῆς θείας Λειτουργίας, ὁ Σεβασμιώτατος δίνοντας τίς εὐχές του στούς πιστούς πού παρακολουθοῦσαν ἀπό τήν τηλεόραση καί τό διαδίκτυο, εἶπε ὅτι ὁ καθορισμός ἀπό τήν Ἐκκλησία μας τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος κατά τήν σημαντική αὐτή ἡμέρα δείχνει τήν σύνδεση τῆς θείας Εὐχαριστίας μέ τήν ἡσυχαστική ἀσκητική ζωή, τήν ἐφαρμογή τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ καί τό ἀντίστροφο, ὥστε δέν νοεῖται θεία Εὐχαριστία χωρίς ἄσκηση οὔτε ἄσκηση χωρίς θεία Εὐχαριστία.

O παπάς της Σπιναλόγκας κοινωνούσε από τους Λεπρούς και δεν κόλλησε ποτέ...

Φυγόκεντρος - Προφητείες