Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ



 

 

 

Επιστολή 29


Η σχέση μεταξύ του προσωπικού και πανανθρώπινου είναι.
Ο Σταυρός του Χριστού αποτελεί το οχυρό ενάντια σε όλους τους
λογισμούς.
Άγιον Όρος – Καλύβη Αγίας Τριάδος, 21 Νοεμβρίου/4 Δεκεμβρίου 1945
Αγαπητέ εν Κυρίω Δαβίδ,
Πριν από ένα περίπου μήνα έλαβα το γράμμα σου της  16ης Οκτωβρίου  1945. Ταυτόχρονα έλαβα και τα δύο δέματα σε καλή κατάσταση. Όλα ήδη τα χρησιμοποιώ. Σου είμαι αφάνταστα ευγνώμων.
Ότι είσαι πολύ απασχολημένος και δεν έχεις δυνατότητα να γράψεις το πιστεύω απόλυτα, πρώτον, γιατί γενικά σε πιστεύω, και δεύτερον, γιατί είμαι και εγώ ομοιοπαθής. Και εγώ είμαι παραφορτωμένος, αν όχι με εργασία, γιατί εκείνο που κάνω δεν μπορώ να το ονομάσω εργασία, με φροντίδα, με εξομολόγηση, για χάρη της οποίας εγκαταλείπω όλα τα υπόλοιπα.
Κατά καιρούς βρίσκομαι σε εντατικό αγώνα, άλλοτε πάλι περνώ πολύ χρόνο καθηλωμένος από εσωτερική πνευματική παράλυση, τη φύση της οποίας δεν μπορώ να κατανοήσω, αν δηλαδή προέρχεται από πλήρη εξάντληση της ψυχής και του σώματος ή, ακόμη χειρότερα, από την αμαρτία, την απώλεια της χάριτος, τη Θεοεγκατάλειψη.
Συνειδητοποιώ καθαρά μέχρι τέλους ότι η πνευματική μου ύπαρξη συνδέεται άρρηκτα με το πνευματικό είναι του [//310] κόσμου, του ανθρώπου γενικά, της ανθρωπότητος.
Άλλοτε η αγάπη προς τον Θεό με αποσπά από τον κόσμο, θέλω να λησμονήσω τον κόσμο στη νοερά θεωρία της θεότητος του Χριστού. Άλλοτε πάλι η αγάπη προς τον άνθρωπο, –«η συμμετοχή στον πόνο του»–, με ωθεί σε παράλογη έριδα με τον Θεό.
Ο Σταυρός του Υιού του Θεού είναι η λύση και το όριο κάθε πάλης αυτού του είδους. Ο Σταυρός του Χριστού αποτελεί το οχυρό εκείνο, επάνω στο οποίο διαλύονται όλα τα κύματα των λογισμών. Ο Χριστός, σταυρωμένος από αγάπη προς τον κόσμο και για τις αμαρτίες του κόσμου, είναι η ύστατη αγάπη μου, η έσχατη ανάβαση του νου μου, η μεγαλύτερη τόλμη της καρδιάς μου, ο μόνος αληθινός Θεός.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, στη φαινομενική απομόνωσή μου στην έρημο, έζησα ψυχικά πολλές φρικαλεότητες και η καρδιά μου απέκαμε.
Μπορείς να είσαι απόλυτα βέβαιος, εντελώς σίγουρος, ότι εγώ δεν θα σε ξεχάσω και δεν θα αλλάξω ποτέ τη στάση μου απέναντί σου, με τη βοήθεια του Θεού. Και αυτό, όχι γιατί θα νιώθω ευθύνη για σένα, όχι. Αποδέχομαι βέβαια τη θέση των αγίων Πατέρων για τα όρια και τις συνθήκες της πνευματικής ευθύνης, συνθήκες που στην περίπτωσή μας δεν υπάρχουν. Δεν θα αλλάξω, γιατί υπάρχουν γεγονότα που είναι αδύνατο να εξαλειφθούν από το είναι σου, καθώς αποτελούν ουσιαστικό μέρος αυτού του είναι.


ΑΣΚΗΣΙΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑ     185

Ας είναι ο Θεός πάντα μαζί σου!
Το ταξίδι μου στην Αθήνα έχει σκοπό όχι μόνο τη συνάντησή μας αλλά και πολλά άλλα. Εν μέρει θέλω να συμβουλευθώ γιατρούς. Ίσως αυτό θα με ωφελήσει, όπως το 1937. Θα παραμείνω στο σπίτι του Χ. Α. Λασκαρίδη.
Δεν αποκλείεται να μπορέσω να πραγματοποιήσω το ταξίδι αυτό στο άμεσο μέλλον, γιατί και τα μέσα γι’ αυτό σχεδόν επαρκούν.
Δεν θα σε επιβαρύνω με τίποτε.
Στον πατέρα Γεράσιμο μετέφερα τους χαιρετισμούς σου και όλα όσα μου ανέθεσες να του διαβάσω.
Με μεγάλη εν Χριστώ αγάπη,
Σωφρόνιος

[//312] [//313]

ΕΠΙΛΟΓΟΣ


«Ο Κύριος … μακροθυμεί εις ημάς, μη βουλόμενός τινας απολέσθαι, αλλά πάντας εις μετάνοιαν χωρήσαι».
(Β’ Πέτρ. 3,9)



[//314]

Επιστολή 30



Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΗ ΕΣΤΙΝ

Ο Θεός είναι αγάπη. Η μακαριότητα της αγάπης. Ο μοναχισμός ως πληρότητα του ανθρώπινου είναι.
Le «Donjon», Ste Geneviève‐des‐Bois,
14 Απριλίου 1948
Αγαπητέ Δαβίδ,
Ειρήνη σοι παρά Κυρίου!
[…] Από καιρό βεβαιώθηκα ότι «ο Θεός αγάπη εστίν»1· ότι με ακόρεστη δίψα ποθεί τον καθένα μας, ότι μας αναζητεί· ότι από την αγάπη Του για μας δεν αλλάζει, όσο και αν εμείς αλλάζουμε απέναντί Του· ότι προσπαθεί πάντοτε να μας κατακλύσει με τα αγαθά Του. Και τόσο πείστηκα για όλα αυτά, ώστε Τον παρακαλώ με τόλμη και ελπίδα να σε αξιώσει να γνωρίσεις, όσο το δυνατό πληρέστερα, την ευτυχία της απλής ανθρώπινης ζωής, προς την οποία πορεύεσαι τα τελευταία χρόνια …
Παρακαλώ με όλη μου την ψυχή τον Θεό να σου δώσει τη χαρά της ανθρώπινης αγάπης, για να στερεωθείς ακόμη περισσότερο στην αγάπη Του, ώστε στο τέλος της ζωής σου να φθάσεις και σε εκείνη την έσχατη, δηλαδή την αιώνια Θεία αγάπη.
Ήδη από καιρό σκέφτομαι ότι ο μοναχισμός, ο αυθεντικός μοναχισμός, ως διαφύλαξη της παρθενίας, με την οποία εκπληρώνεται ο προορισμός της υπάρξεως του ανθρώπου, [//315] περικλείει μέσα του και την εμπειρία της φυσικής ανθρώπινης αγάπης.
Πράγματι η εμπειρία της αγάπης αυτής μπορεί να αποκτηθεί και στο επίπεδο της πνευματικής διαισθήσεως, χωρίς την υλοποίησή της ή την πραγμάτωσή της στη ζωή· ωστόσο είναι δυνατή. Ο μοναχισμός δεν στηρίζεται στην αφέλεια και την άγνοια. Ακόμη και η Παναγία στο διάλογο της με τον Αρχάγγελο έδειξε ότι δεν ήταν αφελής2 … Πρέπει ή να υπερπηδήσουμε το μικρό αυτό «όριο» ή να το διαπεράσουμε κολυμπώντας. Γι’ αυτό παρακαλώ τον Θεό να





1 Α’ Ιωάν. 4,8.
2 Βλ. Λουκ. 1,34.

ΑΣΚΗΣΙΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑ     187

σε διαφυλάξει και να σου χαρίσει την πληρότητα και της ανθρώπινης και της Θείας ζωής.
Μην εκπλήττεσαι που εγώ ως μοναχός, χωρίς να μεταβάλλω τις απόψεις μου, σου απευθύνω με τόση ειλικρίνεια αγαθές ευχές, αν τυχαίνει άλλοι μοναχοί να συμπεριφέρονται διαφορετικά …
Σύντομα έρχεται το Πάσχα.
Επειδή όμως σου γράφω τώρα, παρακαλώ να δεχθείς και τις πασχαλινές ευχές μου.
Χριστός Ανέστη!
Με αγάπη εν Χριστώ,
ιερομόναχος Σωφρόνιος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου